Kur’an, vahyin insanlara ulaştırıldığı dönemlerde, bu mesajı tebliğ eden elçilerin ve onlara inananların karşılaştıkları tutumları açıkça anlatır. Bu tutumların başında alay etmek, küçümsemek, yalanlamak ve vahyi getiren kişiyi toplumun gözünde değersiz göstermeye çalışmak gelir. Çünkü vahyin bildirdiği gerçekler, çoğu zaman insanların alışkanlıklarıyla, çıkarlarıyla ve atalarından devraldıkları inançlarla çatışmıştır.

Kur’an’da Ayırım Günü, hak ile batılın birbirinden ayrıldığı, insanların yaptıklarının karşılığını göreceği ve Allah’ın adaletinin eksiksiz biçimde ortaya çıkacağı günü ifade eden önemli kavramlardan biridir. Bu kavram, özellikle Enfâl suresinin 41. ayetinde karşımıza çıkar. Ayette geçen Furkan günü, yalnızca iki ordunun karşı karşıya geldiği bir günü değil, hak ile batıl arasındaki ayrımın belirginleştiği önemli bir dönüm noktasını anlatır.

İsra ve Miraç denildiğinde bugün Müslümanların büyük bir bölümünün zihninde belirli bir gece, göklere yükseliş, nebilerle görüşme, Allah ile konuşma, cennet ve cehennemin görülmesi ve namazın farz kılınması gibi pek çok anlatı canlanır. Bu anlatılar zamanla dinî inancın önemli bir parçası hâline gelmiş, hatta Miraç gecesi belirli bir tarihe bağlanarak kandil olarak kutlanmaya başlanmıştır. Ancak bir anlatının toplumda yaygın biçimde kabul görmesi, onun Allah tarafından bildirildiği anlamına gelir mi? Bir olayın çevresinde yüzyıllar boyunca oluşmuş ayrıntıları, Kur’an’ın açıkça bildirdiği gerçeklerle aynı yerde değerlendirebilir miyiz?

Din konusunda insanların zihnini en çok meşgul eden sorulardan biri şudur: Allah katında kurtuluş yalnızca Müslüman olduğunu söyleyenlere mi aittir? Yahudiler, Hristiyanlar ve başka inanç topluluklarına mensup insanlar Allah’ın rahmetinden bütünüyle uzak mıdır? Bir insanın kurtuluşunu belirleyen şey, hangi topluluk içinde doğduğu ve kendisine hangi dinî kimliğin verildiği midir, yoksa Allah’a karşı taşıdığı iman ve yaşadığı hayat mıdır?